106 χρόνια από τη Μάχη του Κιλκίς


 Γράφει ο Κωνσταντίνος Καραγιάννης




ΠΟΥ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΠΑΛΙ ΓΙΑ ΜΑΧΕΣ & ΝΕΚΡΟΥΣ..

Μιλώντας για τα παιδικά του χρόνια στο Κιλκίς ο Σταύρος Λίβας, στρατιωτικός γιατρός και συγγραφέας μας διηγείται :
«Ἕνα ἀπέραντο «Ἐθνικό Νεκροταφεῖο», πού κρύβει στά σπλάχνα τοῦ τά κορμιά χιλιάδων παλληκαριῶν, εἶναι ὁ τόπος μας. Καί πάνω στά κορμιά αὐτά στήθηκαν τά θεμέλια αὐτῆς τῆς πόλης. Καί τό σιτάρι πού φτιάχνει τό ψωμί μας, θεριεύει καί μεστώνει ρουφώντας ἀπό τή γῆ αἷμα ἀντί για νερό. Κάθε λόφος γύρω μας κι ἕνας «κρανίου τόπος». Κάθε χωράφι κι ἕνας «ἀγρός αἵματος» για νά χρησιμοποιήσω τοῦς χαρακτηρισμούς τοῦ Εὐαγγελίου πού τόσο ταιριάζουν στήν περίπτωση. Τά πρῶτα χρόνια, τ΄ ἀλέτρια πού ὄργωναν τή γῆ, ἔφεραν στήν ἐπιφάνεια λευκά κόκκαλα «κόκαλα Ἑλλήνων ἱερά», ἀντάμα μέ σκουριασμένες ξιφολόγχες καί δερμάτινες παλάσκες, περασμένες σέ ζωστῆρες πού ἔζωναν, κάποτε λυγερά σώματα παλληκαριῶν. Κι ὅλοι μας λίγο – πολύ, ἔχουμε νά θυμόμαστε πώς κάποτε, σκάβοντας τίς αὐλές τῶν σπιτιῶν μας εἴχαμε βρεῖ σκουριασμένα ὄπλα κι ἀνθρώπινα κρανία. Σάν στοιχειωμένος ἔμοιαζε ὁ τόπος μας καί τά παιδιά φοβόταν νά βγοῦν τό βράδυ ἀπό τά σπίτια τους. Θυμᾶμαι τούς πρώτους περιπάτους πού κάναμε μέ τό νηπιαγωγεῖο, ἐκεῖ κοντά στούς πρόποδες τοῦ Ἀη- Γιώργη. Ἡ δασκάλα μᾶς ἔλεγε ὅτι οἱ παπαροῦνες στόν τόπο μας, εἶναι πιό κόκκινες ἀπό ἀλλοῦ, γιατί παίρνουν τό χρῶμα τους ἀπό τό αἷμα τῶν σκοτωμένων παλληκαριῶν. Κι ἐμεῖς διστάζαμε νά τίς κόψουμε, ἀπό φόβο, μήπως καί ματώσουμε τά χέρια μας…»
(Στ. Λίβα «Η παλιά, μικρή μας πόλη», σελ. 179, Αθήνα 1988) 

Τη Μάχη του Κιλκίς πριν από 106 χρόνια σαν σήμερα, δεν τη γράφουν τα βιβλία. Λογικό, αφού η εθνική παιδεία αγνοείται. Και μαζί αγνοείται ο ηρωισμός και η γενναιότητα των 8828 Ελλήνων αξιωματικών και στρατιωτών που έπεσαν υπέρ Πίστεως και Πατρίδος από τις 19 έως τις 21 Ιουνίου του 1913. Κοντά εννέα χιλιάδες νεκροί σε τρείς ημέρες. Ποτισμένη είναι ακόμα η Μακεδονική γη με το αίμα τους. Εκεί στο Κιλκίς, στη μία και Ελληνική Μακεδονία και στην όντως βόρεια Μακεδονία πάλι τη μία και Ελληνική, κερδήθηκε η πιο κρίσιμη, η σημαντικότερη μάχη του Β’ Βαλκανικού Πολέμου. Και όπως το είπε ο Ιώνας Δραγούμης, έτσι και έγινε. Επειδή τρέξαμε να σώσουμε τη Μακεδονία, σωθήκαμε κι εμείς. Γίνεται αποκατάσταση της ταπείνωσης από τον ακήρυχτο πόλεμο του 1897, η  Ήπειρος, τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και η Κρήτη ενσωματώνονται οριστικά στην Ελλάδα, το ηθικό αναπτερώνεται και η νοοτροπία του μικροελλαδισμού και της ηττοπάθειας αντικαθίσταται από το αγωνιστικό φρόνημα των Ελλήνων που χαρακτηρίζει το λαό μας στους αιώνες. Η μάχη στο Κιλκίς, όπως τόσες και τόσες μάχες του ένδοξου ελληνικού παρελθόντος δεν περνούν στην ιστορία με όρους στρατιωτικής ετοιμότητας και επιχειρησιακής τακτικής. Γιατί δεν ήταν το σπαθί και το ντουφέκι τα όπλα. Αλλά η ψυχή και η καρδιά ! Αυτό που περιέγραψε μετά το τέλος ο Βούλγαρος στρατηγός Νικόλαος Ιβανώφ: ««Όλα τα είχα προβλέψει, τα είχα σκεφθεί, όλα εκτός από την τρέλα των Ελλήνων». 

Εκατόν έξι χρόνια μετά αυτή η τρέλα, που είναι στο αίμα, θέλουν να την κλειδώσουν στο κελί του «θριαμβευτικού ενδοτισμού». Το Κράτος δεν μπορεί να υπηρετήσει το Έθνος. Κι αυτό το χαοτικό παράδοξο χτίζεται με την απουσία της εθνικής παιδείας. Κι όσο αυτό συμβαίνει ναι. Θα μιλούμε για μάχες και νεκρούς. Για αγώνες και για τους ήρωες που τους γιγάντωσαν.Τα μνημόσυνα θα τα κάνουμε από εδώ. Στο διαδίκτυο που μαζευόμαστε. Για να μη χαθεί η ιστορία μας στη μαύρη τρύπα της λήθης. Διότι τα γεγονότα τα ένδοξα οφείλουμε να τα θυμόμαστε. Να τα φυλάμε στην καρδιά ! Αν όχι, θα μετατραπούν σε απαγορευμένους μύθους και στο τέλος σε θολές αντανακλάσεις στον καθρέπτη της ύπαρξής μας. Αυτός είναι ο δρόμος στον οποίο οδηγούνται αφού πρέπει να ξεριζωθούν από την συλλογική μας μνήμη όσα δεν εξυπηρετούν τον πάγιο ενδοτισμό που μας έχουν ποτίσει οι κατά περιόδους «πεφωτισμένοι». Και γιατί «κατά περιόδους»;. Μα γιατί ο αυτός ο ενδοτισμός ως εργαλείο φθοράς του ελληνισμού χρησιμοποιείται από πάντα. Στο βιβλίο του Ιώνα Δραγούμη «Μαρτύρων και Ηρώων αίμα» διαβάζουμε ένα κατατοπιστικό διάλογο που λαμβάνει χώρα στην Αθήνα κατά το Μακεδονικό Αγώνα :
«  — Άι, και ύστερα από όλα αυτά επιμένεις πως χρειάζονται συμμορίες;
    — Άκουσε, χανόμαστε που χανόμαστε, τί κερδίζουμε από την απραξία, από την κουτή παθητική μας στάση;
    — Την εμπιστοσύνη των Τούρκων και την έγκριση της Ευρώπης.
    — Βέβαια, η Ευρώπη μάς δίνει πιστοποιητικά καλής διαγωγής και να καθόμαστε φρόνιμα και να την αφήνουμε και αυτή ήσυχη και ελεύθερη να κάνει τους σκοπούς τους δικούς της, και μείς κολακευόμαστε οι βλάκες ».

Τροφή για σκέψη το απόσπασμα.. 

Υ.Γ..Πρέπει να γίνουμε όλοι προοδευτικοί δούλοι για την Ειρήνη.. 
Αχ Ειρήνη.. Αν είχες μορφή θα γελούσες με τους απανταχού πληρωμένους θιασώτες σου…

Κωνσταντίνος Ν. Καραγιάννης*



* Ο κ. Καραγιάννης είναι Πρόεδρος του Συλλόγου Ποντίων Ν. Εύβοιας " ΟΙ ΚΟΜΝΗΝΟΙ", και στις ευρωεκλογές της 26ης Μαΐου ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής με την Ελεύθερη Πατρίδα.  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου